Umiiyak akong tumakbo kay Lola Ising.
"Alam mo," sabi ni Lola Ising habang pumipili siya ng hinog na bayabas, "ang tamis nito ay hindi katulad ng asukal. Hindi siya nakakasawa. Siya ay… paalala." kasing tamis ng bayabas
At totoo nga. Ilang linggo ang lumipas. Isang umaga, nagising ako sa bango ng hinog na bayabas. Ang laman ay malambot, ginintuang puti, at puno ng katas. Isang kagat—. Hindi yung matamis na nakakasakit ng ngipin. Yung matamis na parang yakap. Yung tamis na parang sabi ng tadhana: Narito ako. Naghintay ako para sa iyo. Part 3: Ang Unang Pag-ibig (First Love) Labing-apat ako nang makilala ko si Miguel. Siya ay bagong lipat sa barangay. Mahilig siyang magdala ng libro sa ilalim ng puno ng bayabas. Doon kami nag-uusap—tungkol sa mga bituin, sa mga pangarap, sa mga bagay na hindi ko kayang sabihin kahit sa mga kaibigan ko. Umiiyak akong tumakbo kay Lola Ising
Tumawa siya. "Hindi pa kasi handa. Hindi mo puwedeng pilitin ang bayabas. Mamumulubi ka sa asim. Pero kung hihintayin mo… kung magtitiis ka… darating ang araw na mahuhulog na lamang ito sa iyong kandungan." Siya ay… paalala
Umupo ako sa ilalim ng puno. Hinawakan ko ang isang nalalagas na bayabas. Hindi na ito kasing tamis ng dati. Medyo matabang, medyo maasim. Pero sa bawat kagat, naramdaman ko si Lola. Si Miguel. Ang sarili kong nakalimutang ngiti.