Kwentong Pambata Na May Larawan: Maikling

Isang makulay na paru-paro na lumilipad sa ibabaw ng mga bulaklak. Isang araw, nakilala ni Koko si Paru, isang magandang paru-paro na may pakpak na kulay dilaw at pula. "Ang ganda mong lumipad!" sabi ni Koko.

Nagkatinginan si Koko at Paru na nakangiti. Napaisip si Koko. "Tama ka, Paru. Iba-iba ang ating kakayahan. Dapat kong ipagmalaki kung sino ako."

Nakatingin si Koko sa mga bulaklak, medyo malungkot. Nainggit si Koko. "Sana ako rin ay may pakpak at makalipad sa himpapawid." Nalungkot siya dahil siya ay laging nasa tubig lamang.

Isang masayang berdeng palaka na nakaupo sa isang dahon ng liryo. Noong unang panahon, sa isang magandang lawa, may nakatirang isang palaka na nagngangalang Koko. Mahilig siyang tumalon at kumanta.

Tumalon si Koko nang mataas, at tumawa si Paru. Sinabi ni Paru, "Pero ikaw, Koko, marunong lumangoy at tumalon nang napakataas! Hindi ko kaya ang magagawa mo."

Magkasamang naglalaro si Koko at Paru sa lawa at hardin. Mula noon, naging matalik na magkaibigan sina Koko at Paru. Ipinagdiwang nila ang kani-kanilang natatanging galing.

Ang Kwento ng Palaka at ng Paru-paro (Isang maikling kwentong pambata na may aral)